Andronovo kültürü

Andronovo kültürünü, beyaz, brakisefal (yuvarlak kafalı) tipte, atlı-savaşçı bir kavim olan Türklerin atalarının yaratmış olduğu” tahmin edilmektedir (Kafesoğlu, 1977: 30; Ögel, 1984: 18). Geniş ağızlı, düz tabanlı, kulpsuz ve süslü çömlekler, taş kaşıklar, kemikten ok uçları ve iğneler, kabzalı hançerler, saplı baltalar ile inci ve küpe gibi süs eşyaları, bu kültürün en önemli buluntularıdır (Ögel, 1984: 25).

Andronovo kültüründe en önemli gelişme, metalin işlenmesinde (metalurji) gerçekleştirilmiştir. En çok kullanılan maden, toprağın üzerinde doğal (tabiî) olarak birikmiş olan metal oksit cevheridir. Metal cevheri, genellikle Altay ve kuzey Kazakistan’daki Kalbin sıradağlarında bulunan sığ ve açık maden ocaklarından sağlanmıştır. Andronovo insanı, madenî silâhların dökümünde hem balçıktan hem de taştan kalıplar kullanmıştır (Okladnikov, 2000: 123). Ayrıca, tunç (bronz) ve altından yapılmış süs eşyaları da ilk defa bu kültürde görülmüştür. Çinliler, tunç yapmayı Andronovo insanından, yani Türklerin atalarından öğrenmişlerdir (Eberhard, 1947: 24). Diğer taraftan, bu kültürün temsilcileri, atın ve koyunun yanında deve ve sığır gibi hayvanları da beslemeye başlamışlardır